Pa-bukid Si Maria


#1

“Asa ka?”, pangutana sa akong mga amiga kung asa nasad ko.

“Sa bukid.” Way laing tubag. Kada semana, akong mga tiil dad-on ra jud ko sa bukid. Ambot ug unsay naa diring dapita nga magbalik-balik man jud ko ug saka. Ang view ba? Ang kahilom sa kalasangan? Ang kabugnaw sa hangin o ang kainit sa adlaw?

Dinhi sa bukid ani-a na tanan apan basin ang wala ang akong gibalik-balikan. Kay dinhi sa bukid sigurado nga walay ikaw ug ako.

Sama sa kahanaw sa akong atubangan, dili nasad tika makit-an. Nagpadayon ang dakbayan sa sugbo ug sama sa mga tawo, kinahanglan magpadayon sad ko.

Tara, saka. Saka padulong sa pinakababaw. Ibilin sa ubos ang tanang kasakit og handuraw. Tara, saka. Pasakitan ang mga tiil og bagtak arun makalimtan ang sakit sa dughan. Painitan sa adlaw ang gugmang gipasagdaan rang mabugnaw.

Bisitahon ta ang krus kung asa gilansang ang mga pagsaad nga bakak. Hala, katawa. Hala, hilak. Unya, paghuman, padayon ug katkat.

Sama sa pagsaop sa adlaw, makalimtan ra sad nako ang ako og ikaw. Ang kagahapon magpabilin sa kagahapon. Sa pagsubang sa adlaw, magsugod ko ug bag-ong karon.

Tugutan ko ang kaugalingon nga masaag sa kabukirang nanawag. Musaka og magpakawala nga adunay paglaom nga makaplagan. Mubalik ra unya ko sa hawan na dalan apan sa pagkakaron, pasagdi ko sa bukid lang.


#2

Refreshing jud bitaw ang bukid. I like your writing style. I thought this is just plain description of bukid life, its peaceful scenery and tranquility but you added a taste of love and pain which complements the essay. God bless.


#3

Sal, naunsa ra to ni? sorry jud kaayo huhuhu